Anderhalve week later doet het nog steeds ontzettend veel pijn. En het geeft me vooral ook een machteloos gevoel. Ik weet dat er dingen zijn fout gegaan. Ik weet dat die voor een stuk ook bij mij lagen. En ik heb ook ingezien dat ik er aan moet werken om die zaken te veranderen.
Het machteloze gevoel komt vooral door het feit dat ik haar nog graag zie. Ik zou er dan ook alles voor doen om haar terug te winnen (mee door die bepaalde dingen te veranderen die sowieso moeten veranderen). Maar daar zit nu net het probleem... Moesten we nu beiden alleen zijn kon ik het een beetje als doel gebruiken om die bepaalde zaken te veranderen en om te vechten voor haar. Uiteindelijk zou ik hierin misschien slagen, hoewel die kans waarschijnlijk eerder klein zou zijn, of misschien zou ik tijdens mijn pogingen iemand anders tegen komen. Maar ik zou op z'n minst een doel voor ogen hebben. Nu weet ik enkel dat er zaken moeten veranderen (voor de duidelijheid: ik heb het vooral over zelfstandigheid en dat soort zaken). Zaken als "haar vergeten" (met uitzondering van alle leuke herinneringen) en "een nieuw lief zoeken" kan je niet echt als doel zien.
Het enige wat ik momenteel een beetje als doel heb is om nieuwe mensen te leren kennen. Dat is zowieso nodig. En dan kom ik bij hetvolgende probleem... Ik leer nu eenmaal niet zo snel nieuwe mensen kennen. Meestal weet ik niet goed wat zeggen bij mensen die ik niet ken en dat maakt het natuurlijk vrij lastig om een gesprek aan te knopen. Daarom zijn tips héél erg welkom! En ook tips voor plaatsen (in de buurt van Antwerpen, Ekeren, Kapellen, Merksem,...) om naar toe te gaan zijn welkom natuurlijk! Mensen die samen eens een stapje in de wereld willen zetten mogen me ook altijd een seintje geven (you never know) :)!
En aan alle mensen die me al wat steun en troost hebben geboden: bedankt!
Kop op, man! Kom buiten! En
Kop op, man! Kom buiten! En als je eens een pint wil pakken, mail me dan maar. Kunnen we samen effe een half uurtje liggen janken aan de toog alvorens we ladderzat huiswaarts keren. Godverd...
Hey Michael! Ik ben de
Hey Michael! Ik ben de laatste twee weken al meer buiten gekomen dan de laaste paar maanden tezamen. En telkens na zo'n avondje denk ik, "ach het komt wel in orde", maar nadien komt meestal toch dat missende gevoel weer terug. (waarschijnlijk voor een stuk omdat ik nogal moeilijk nieuwe mensen leer kennen).
In vergelijking met wat jij hebt doorstaan is het mijne natuurlijk maar peanuts...
'k moet zeggen dat het precies wel helpt om het eens op te kunnen schrijven.
Volgende stap is om het van
Volgende stap is om het van je "af" te schrijven. Je komt er wel, makker. En die uitnodiging geldt nog steeds!
Ik weet niet wat je precies
Ik weet niet wat je precies aan jezelf moet veranderen, maar een les die ik in het verleden heb geleerd is om uzelf juist niet (teveel) te veranderen...
Kleine dingen kan je misschien wel veranderen, maar als het om je eigen levensstijl en gang van zaken gaat, begin er niet aan. Uiteindelijk zijn dat juist de dingen die van jou jezelf maken.
Nogmaals sterkte, en wat die leegte betreft: die gaat weg, de goeie herinneringen blijven over, de slechte vervagen samen met de leegte.