<TeRanEX/> weblog v2

Today I was pretty surprised when going through my feeds to read that a friend of mine, Maarten Balliauw, has a written a book. The title of the book is ASP.NET MVC 1.0 Quickly:

It’s been quite a job, but there it is: Packt just announced my very first book on their site. It is titled “ASP.NET MVC 1.0 Quickly”, covering all aspects ASP.NET MVC offers in a to-the-point manner with hands-on examples. The book walks through the main concepts of the MVC framework to help existing ASP.NET developers to move on to a higher level. It includes clear instructions and lots of code examples. It takes a simple approach, thereby allowing you to work with all facets of web application development. Some keywords: Model-view-controller, ASP.NET MVC architecture and components, unit testing, mocking, AJAX using MS Ajax and jQuery, reference application and resources.

I always thought, and still think, that writing a book is a massive amount of work. Therefore i really have a lot of respect for people that have the courage to actually write a real book.

In his blogpost Maarten explains why and how he wrote the book. According to his time tracking software, it took him 100 hours to write the book, which is far less than i would expect. On the other side, if you can only use spare time to do the work, it is a lot of time. Maarten also explains that he used Subversion to keep his work versioned and that some people laughed at him for doing so. I don’t think this is such a strange idea. If I ever would write a book (consider the chances small…), I certainly would use Subversion, or a similar tool, to store my work. In fact, when my girlfriend wrote her paper for her last schoolyear I also made her use Subversion to store her word-documents. But i do find it strange that you write a complete book in Word (which is a word processor btw, not a text editor ).

I’m very curious to see and read the book. Btw Maarten, is that your own pair of glasses on the cover? Anyway, Congrats Maarten!

Dit weekend hebben we nog eens een bezoekje gebracht aan Praag. Met een kortingsbon van bij de maaltijdcheques hadden we een goedkoop vliegtuig ticket gekocht en we konden logeren bij een Tsjechische vriendin van Tine. Toen we op de luchthaven aankwamen zagen we dat ons vliegtuig met 45 minuten vertraging zou vertrekken. De geruchten gingen dat de vliegtuigmaatschappij waar we mee vlogen op de rand van het faillisement staat en dat ze 9 vliegtuigen tekort hebben. Uiteindelijk hebben ze dan toch een Bulgaars vliegtuig gevonden waarmee we veilig en wel in Praag zijn geraakt.

Hoewel ik 8 jaar geleden al wel eens in Praag was geweest op eindejaarsreis, herinnerde ik mij toch niet veel meer van de stad. Met onze Praagse vriendin hebben we vooral veel door de stad gewandeld om het globale stadsbeeld te bekijken. Aangevuld met aardig wat pub-bezoekjes om af en toe terug op te warmen. Vrijdagavond zijn we ook nog eens goed in het nachtleven gedoken om al de vrienden en vriendinnen te leren kennen de Tsjechische bieren en sterkere dranken te proeven. Becherovka is best te drinken.

Praag is best een mooie stad om eens een weekendje in rond te lopen. Het communistische museum vonden we wat minder en het joodse kerkhof is ronduit schandalig duur. De foto’s vind je in het foto-album.

Talenfestival

Zaterdag hebben we het Talenfestival in Leuven bezocht. Hierop kon je met verschillende talen kennismaken in voorstellingen van telkens een uurtje. We hebben Oekraïens, Vlaamse Gebarentaal, Tshiluba en Esperanto gevolgd.

Het Oekraïens was best leuk om te volgen gezien onze geringe basiskennis van het Russisch. Het geschrift is voor het grootste deel hetzelfde en ook een groot stuk van de grammatica komt overeen. Wat mij als grootste verschil opviel is de andere uitspraak van verschillende letters.

De Vlaamse Gebarentaal werd gepresenteerd door twee mensen, een dove en een tolk. Ook dit was erg interessant omdat je onmiddellijk ook twee mensen in het echt in gebarentaal kon zien communiceren. Ik heb er ook van bijgeleerd dat de grammatica van gebarentaal helemaal niet overeenkomt met die van het Nederlands. Zo begint men in een zin bijvoorbeeld met het woord dat het grootste object beschrijft.

Tshiluba is een taal uit de Bantu-familie die in Congo wordt gesproken. Ik dacht dat Russisch moeilijk was, maar tegenover Tshiluba (en vermoedelijk dus ook andere Bantu-talen), is het niets. In Tshiluba kunnen woorden in 7, 12 of 18 klassen worden verbogen (niet iedereen telt de klassen op dezelfde manier blijkbaar). Als een woord, ik denk het onderwerp, in een bepaalde klasse moet verbogen worden moet meteen heel de zin in die klasse verbogen worden. Opmerkelijk is ook dat woorden aan het begin worden verbogen en niet aan het einde zoals wij gewend zijn. Verder kunnen woorden samengevoegd worden, waardoor je iets in de stijl van ‘dat is de plaats waar hij het aan hen gegeven heeft’ als één woord kan zeggen. Zoek dat maar eens op in het woordenboek!

Het talenfestival werd georganiseerd door Esperanto3000, waardoor je hier en daar ook mensen onderling in het Esperanto kon horen spreken. Zelf heb ik al wel een langere tijd het idee om het eens te leren en was dus ook erg geïnteresseerd om de voorstelling van het Esperanto te volgen. Aan het begin van de voorstelling vertelde de presentator het verhaal over de Rattenvanger van Hamelen in het Esperanto met behulp van een beamer zodat we de prentjes en tekst ook konden zien. Vervolgens kregen we vrijwel alle grammatica die het Esperanto rijk (of arm) is uitgelegd, en werd er afgesloten door het verhaaltje nog eens voor te lezen, waardoor echt wel duidelijk werd hoe relatief eenvoudig deze taal in elkaar zit. Je kan Esperanto trouwens ook online leren op Lernu!.

FOSDEM

Dit weekend was het ook weer FOSDEM, de Free and Open Source Developers’ European Meeting. Op dit twee dagen durende evenement in de VUB worden enorm veel presentaties, workshops,… gegeven over allerlei zaken die met Open Source te maken hebben. Eigenlijk is het de JavaPolis Javoxx van de Open Source, maar dan volledig gratis. De presentatie die me het meeste interesseerde ging over IronRuby. Toen ik echter om 9u (op een zondag!) op FOSDEM aankwam bleek dat deze voorstelling was afgelast omdat de spreker ziek was. Kan gebeuren natuurlijk… Voorstellingen die ik wel heb kunnen volgen waren: de inleiding in de Ruby-room, Prawn, Wine, OpenSUSE on netbooks, Ext4 en een basis inleiding tot objecten, classes en modules in Ruby. Thunderbird3 had ik ook graag gevolgd maar de zaal zat al snel volledig vol.

Natuurlijk zijn er nog tal van bij-activiteiten op FOSDEM, zoals een PGP Keysigning-party. Ook staan er tal van standjes van verschillende Linux distributies en andere Open Source projecten zoals PHP, MySQL, Haiku etc. Zo ben ik even langs de stand van Ubuntu-be geweest en met de hulp die ik daar heb gekregen werkt wi-fi op m’n laptop nu ook als ACPI niet aanstaat! Het was dus een druk maar leuk en leerrijk weekend.

Nu ik mijn laptop weer aan de praat heb gekregen en zowel m’n desktop PC als m’n laptop Linux draaien heb ik de manier waarop ik deze synchroniseer nog eens herbeken en aangepast. Toen mijn beide PC’s windows draaiden maakte ik gebruik van Subversion, om de bestanden op de Desktop en Laptop te synchroniseren. Dit werkte vrijwel perfect om op beide PC’s alle betanden te hebben en had als extra voordelen dat er een geschiedenis van wijzigingen werd bijgehouden (zo werkt SVN nu eenmaal) en, omdat de repository bij Dreamhost stond, dat ik ineens een off-site backup had. Er waren ook wel een paar nadelen aan verbonden. Om te synchroniseren moet je op beide PC’s een svn commit doen en een svn update, soms meerdere keren als er op de beide pc’s wijzigingen waren. Bovendien duurde het even omdat de wijzigingen moesten geuploaded worden naar Dreamhost en gebruikte ik het niet voor echt persoonlijke bestanden (bankafschriften etc) omdat de gegevens bij Dreamhost niet geëncrypteerd waren.

Nu gebruik ik twee aparte tooltjes voor enerzijds de synchronisatie tussen de twee pc’s en anderzijds de off-site backup. Voor de backup gebruik ik Duplicity, waar ik niet verder op in ga. Voor de synchronisatie gebruik ik Unison. Unison werkt zowel onder Linux als onder Windows. Onder Ubuntu kan je het installeren (met GUI) door in de terminal sudo apt-get install unison-gtk uit te voeren.

Als je de GUI van Unison voor de eerste keer start wordt je gevraagd welke twee mappen je wil synchroniseren. Deze manier om Unison in te stellen is echter nogal weinig flexibel. Zelf bewerk ik altijd rechtstreeks de .prf bestanden van Unison. Deze zijn te vinden in /home/your-username/.unison/. Deze bestanden kan je in een text-editor zoals Gedit openen en bijmaken, op de pc vanwaaruit je de synchronisatie wil uitvoeren. In mijn geval start ik de synchronisatie altijd vanop de laptop dus het prf bestand staat op de laptop. Een voorbeeld van zo’n bestand ziet er als volgt uit:

# Unison preferences file
root = /media/cryptdata
root = ssh://192.168.1.112//media/DATA/
perms = 0

ignore = Path data
ignore = Path _ARCHIVE
ignore = Path music

ignore = Path lost+found
ignore = Path .Trash-*
ignore = Path dev/repos

Zoals je kan zien wordt de locatie /media/cryptdata (op de laptop) gesynchroniseerd met de locatie ssh://192.168.1.112//media/DATA/. Dit is een NTFS partitie die gemount is op /media/DATA op mijn desktop PC, die via OpenSSH bereikbaar is op ons lokale netwerk. Omdat de bestandsrechten op de NTFS partitie anders worden ingesteld dan op de laptop (Ext3) gebruik ik de optie perms = 0 zodat bestandspermissies worden genegeerd. Met de ignore-optie kan je bestanden en paden laten negeren, zoals je in mijn configuratie kan zien. Er zijn nog tal van andere opties die in de manual kan terugvinden.